DE GROTTEN.

Zoals alle grotten, zijn deze van Goyet gevormd door de aantasting van de kalkrotsen door rivieren en doorsijpelend regenwater.
Dit water is lichtjes zuur door koolzuurgas. Wanneer het, via ontelbare scheurtjes door het massief dringt, lost het allerlei bestanddelen van de rots op. Zo worden al deze scheurtjes als maar groter en ontstaan er grotere ruimtes.

Beekjes en riviertjes, zoals de Samson, hebben zich op deze manier ook een weg gebaand door het massief en zo de gangen en zalen doen ontstaan die u kan bezoeken tijdens de rondleiding.

Dit zelfde doorsijpelende water doet ook de druipstenen groeien. Dit zijn de bekende stalactieten, stalagmieten, zuilen en draperieën...

DE SPELONKEN.

Na de eerste dierlijke bewoners, waarvan veel overblijfselen zijn teruggevonden tijdens de diverse opgravingen; werden de spelonken gebruikt door de mens vanaf het midden-paleolithicum.

De menselijke bewoning strekt zich uit van ongeveer – 120.000 tot ongeveer -10.000 jaar, voornamelijk tijdens de laatste ijstijd.
De aanwezigheid van de mens in Goyet is vooral bewezen door de ontdekking van een grote hoeveelheid voorwerpen in silex (vuursteen).
Een nauwgezette studie van het archeologische materiaal toont twee verschillende bewoningsfases: Neandertal en Homo Sapiens.